Προσευχή Ευχαριστίας

Φώτη Κόντογλου

Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ’ έπλασες από το τίποτα.

Αλλά δεν μ’ έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω.

Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερμηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα.

Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μονάχα αυτός στον κόσμο.

Η κραταιά δύναμη σου βαστά όλη την κτίση κι όλες τις ψυχές σαν νάναι μία και μονάχη. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μία και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συγχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

Περί Εξομολογήσεως

Ειδική Συνοδική Επιτροπή
επί Ειδικών Ποιμαντικών Θεμάτων και Καταστάσεων
(Κανονισμός 135/1999)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Του Πρωτοπρ. Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

Μετάνοια είναι το Μυστήριο με το οποίο συγχωρούνται από τον Επίσκοπο ή τον εντεταλμένο Πνευματικό ιερέα όλες οι αμαρτίες που έγιναν με το Βάπτισμα. Προϋπόθεσις του Μυστηρίου είναι η ειλικρινής και καθαρή εξαγόρευσις των πτώσεων που έγιναν «εν λόγω ή εν έργω, κατά νουν και διάνοιαν, εν γνώσει ή εν αγνοίαν, εκουσίως ή ακουσίως, εν παραβάσει και παρακοή, υπό κατάραν ιερέως ή υπό γογγυσμόν γονέων…».

Αγία Παρασκευή ἡ Οσιομάρτυς

H Αγία Παρασκευή γεννήθηκε σε ένα προάστιο της Ρώμης επί Αυτοκρατορίας Αδριανού. Γονείς της ήταν ο Αγαθόνικος και η Πολιτεία, που ήσαν θεοσεβούμενοι Χριστιανοί και οικονομικά εύποροι. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί και τελικά απέκτησαν την Παρασκευή, μετά από πολλά χρόνια θερμής προσευχής. Η Αγία Παρασκευή μάλιστα γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή και έτσι αποφάσισαν να της δώσουν το όνομα της ημέρας που γεννήθηκε.
Η ανατροφή της από μικρή ηλικία έγινε με βάση Χριστιανικά πρότυπα. Έτσι από μικρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση προς το λόγο του ευαγγελίου και ξεχώριζε για τον ενάρετο βίο της. Παρότι το παρουσιαστικό της ήταν ιδιαίτερα θελκτικό και πολλοί εύποροι της εποχής είχαν ζητήσει την όμορφη Παρασκευή σε γάμο, αυτή αρνείτο, προτιμούσε την διακονία των γονιών της και των γειτόνων της, την προσήλωση στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Με το πέρασμα μάλιστα των ετών απέκτησε και σημαντική βιβλική κατάρτιση.

Αγία Μαρίνα η μεγαλομάρτυς (Βίος)

Κατήγετο από την Αντιόχεια της Πισιδίας, από γονείς επιφανείς. Ο πατέρας της Αιδέσιος ήταν επίσημος ιερέας των ειδώλων, γνωστός σε όλους. Η μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννηση της μονάκριβης κόρης της Μαρίνας.

Ο πατέρας αναγκάσθηκε να εμπιστευθεί το βρέφος σε μια γυναίκα που κατοικούσε περί τα τρία χιλιόμετρα έξω από την πόλη, για να το θηλάζει. Τούτο ήταν οικονομία Θεού, γιατί μακρυά από το ειδωλολατρικό περιβάλλον του πατέρα της, καθώς μεγάλωνε άκουγε οι γύρω της να μιλούν για το Χριστό, να διηγούνται τα θαύματά Του, τα παθήματά Του, τον σταυρικό θάνατο που υπέστη και τη θαυμαστή Ανάσταση και Ανάληψή Του στον ουρανό. Η παιδική ψυχή της συγκινείτο από όλα αυτά και ρωτούσε και προσπαθούσε να μάθει όλο και περισσότερα για τη νέα πίστη.
Άκουγε ότι οι ειδωλολάτρες κατεδίωκαν τους χριστιανούς και τους βασάνιζαν για να τους αναγκάζουν να θυσιάσουν στα είδωλα, αλλά εκείνοι αντιμετώπιζαν με θάρρος τα μαρτύρια και έμεναν πιστοί στον αληθινό Θεό.

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος (Βίος)

Βιογραφία
Ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Ομολογητής
Από την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Διοκλητιανός, το 283 μ.χ., η Χριστιανική Εκκλησία μεγάλωσε πάρα πολύ, γιατί επικρατούσε ειρήνη.
Οι Χριστιανοί πήραν πολλές δημόσιες θέσεις, έκτισαν πολλούς και μεγάλους ναούς, διάφορα σχολεία και οργάνωσαν την διοίκηση και τη διαχείριση των εκκλησιών και της φιλανθρωπίας.

Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του.

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης (Βίος)

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 260μ.Χ., οι γονείς του ήταν ευγενείς και ο πατέρας του ήταν Μακεδόνας Στρατηγός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά ο Άγιος Δημήτριος δεν ξεχώρισε μόνο για την ευγενική του καταγωγή μα και για την αρετή του, την ευπρέπεια και την ευγένεια της ψυχής του και την ικανότητά του στην στρατιωτική τέχνη, που εκείνη την εποχή αποτελούσε πεδίο διάκρισης για τους νέους και θεωρούταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Μάλιστα ο Άγιος Δημήτριος έφτασε σαν στρατιωτικός στο αξίωμα του Δούκα, ξεπερνώντας την δόξα του πατέρα του.Το 296μ.Χ. (ή σύμφωνα με άλλους μελετητές το 306μ.Χ.) ο Μαξιμιανός -ο τότε Τετράρχης και μετέπειτα Αυτοκράτορας Γαλέριος Μαξιμιανός- συνέλαβε τον Άγιο Δημήτριο και τον κρατούσε φυλακισμένο σε ένα δημόσιο λουτρό κοντά στο ιπποδρόμιο, επειδή ο Άγιος Δημήτριος πίστευε στην χριστιανική πίστη αλλά και έκανε κήρυγμα φέρνοντας κοντά στον Χριστό πολλούς ειδωλολάτρες.

Άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός (Βίος)

Ο Άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός του οποίου την μνήμη εορτάζουμε στις 9 Νοεμβρίου είναι ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου του συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας. Η ζωή του ήταν μια ιερή πορεία εβδομηντατεσσάρων χρόνων κατάφορτη από καρπούς του Αγίου Πνεύματος.
Μια πορεία πάντως που κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν. Ο Άγιος βρέθηκε από ξενιτεμένο φτωχό παιδί, Επίσκοπος της Εκκλησίας, από εξόριστος, διευθυντής Εκκλησιαστικής Σχολής, από θνητός, Άγιος της Εκκλησίας μας.

Ο βίος του

Παιδική ηλικία

Ο Αναστάσιος Κεφαλάς γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1846, στην Συληβρία της Ανατολικής Θράκης. Γεννήθηκε σὲ χώματα ελληνικὰ απὸ ευσεβείς γονείς, τον Δημοσθένη και την Μαρία Κεφαλά, το 5ο από τα 6 παιδιά φτωχής οικογένειας.
Από μικρό παιδί η ευσεβής γιαγιά του του έμαθε τον 50ο Ψαλμό, το «ελέησόν με ο Θεός»· και όπως λέει χαρακτηριστικά ο Συναξαριστής του βίου του, όταν έφθανε στο σημείο του Ψαλμού «διδάξω ανόμους τας οδούς Σου» το επαναλάμβανε μόνος του πολλὲς φορές. Από μικρός έφτιαχνε τεχνητούς άμβωνες καὶ μιλούσε για το Χριστό στα παιδιὰ της ηλικίας του.

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

Άπολυτίκιον

«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν˙ Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Οι δοκιμασίες είναι όπως η λάσπη και το κερί.

Γέρων Εφραίμ Βατοπαιδινός – Καθηγούμενος Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

– Γέροντα, βλέποντας κανείς τις εφημερίδες, τις ειδήσεις, το τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, στον κόσμο ολόκληρο, διαπιστώνει ότι είναι διάχυτος ο πόνος. Ο πόλεμος, η αρρώστια, ο καρκίνος, οι δοκιμασίες. Γιατί τα επιτρέπει ο Θεός της Αγάπης αυτά;

– Να ξέρετε ότι ο καλός Θεός δεν θέλει να εκδικηθεί κανέναν. Ο Θεός δεν θέλει να γίνει δήμιος με κανέναν. Ο Θεός πολλές φορές συλλαμβάνει και παίρνει την ασθένεια του ανθρώπου και τον βοηθά να έρθει πιο κοντά του. Να μαλακώσει η καρδιά του. Θυμάμαι τον Γερο-Παΐσιο που έλεγε: “Πολλές φορές οι δοκιμασίες είναι όπως τη λάσπη και το κερί. Όταν ο ήλιος δώσει πάνω στη λάσπη, η λάσπη γίνεται πιο σκληρή. Όταν ο ήλιος δώσει εις το κερί, το κερί λιώνει. Δεν γίνεται σκληρό”.

Εξαρτάται ο άνθρωπος σε ποιαν ομάδα είναι και πως φτιάχνει τη ζωή του για να μπορέσει η δοκιμασία να μην τον σκληρύνει, αλλά να το μαλακώσει, να τον ταπεινώσει. Να τον φέρει πιο κοντά στον Θεό και να καταλάβει τις δοκιμασίες, ότι ο άνθρωπος έχει ορισμένες δυνατότητες και μόνο. Βλέπετε ένας άνθρωπος, μια στάλα αίματος να μπει στο μυαλό του, αχρηστεύτηκε ο άνθρωπος.
Γέροντας Εφραίμ
Καθηγούμενος Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου
 

Η νηστεία των Χριστουγέννων, αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου

Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου.

Μέχρι τα μέσα του Δ’ αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ’ αιώνα.

Ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που

Αγία Κυριακή η Μεγαλομάρτυς (Βίος)

H Αγία Κυριακή γεννήθηκε στη Νικομήδεια, η μοναδική κόρη του Δωρόθεου και της Ευσεβίας.
Οι γονείς της ήταν Έλληνες, ευσεβείς χριστιανοί και πλούσιοι. Δεν είχαν όμως παιδιά και προσευχόντουσαν να αποκτήσουν. Απέκτησαν μία κόρη την Κυριακή η οποία ονομάστηκε έτσι γιατί γεννήθηκε την ημέρα του κυρίου, την Κυριακή.
Ήταν όμορφη κόρη και στο σώμα και στην ψυχή, μεγαλωμένη με χριστιανικές αρχές.

Άγιος Παΐσιος: Τα δάκρυα της μετανοίας

Ή  μετάνοια  είναι  τό  βάπτισμα  τών  δακρύων.  Με  τήν  μετάνοια  ό  άνθρωπος ξαναβαπτίζεται, αναγεννιέται. Ό Απόστολος Πέτρος με τήν άρνηση του πρόδωσε κατά κάποιον τρόπο τόν Χριστό, άλλά, επειδή ­έκλαυσε πικρως, έλαβε τήν άφεση γιά τήν πτώση του.  Δηλαδή  ή  ειλικρινής  μετάνοια  πού  είχε,   τόν  ξέπλυνε,   τόν  καθάρισε  πάλι.  Βλέπεις,   ό Θεός  πρώτα  έκανε  τήν  γη,   τήν  θάλασσα,   όλη  τήν  δημιουργία,   και  ύστερα  πήρε  χώμα  και έπλασε  τόν  άνθρωπο.  Ό  άνθρωπος  πρώτα  γεννιέται  σαρκικά  και  μετά,   στό  Βάπτισμα, αναγεννιέται πνευματικά άπό τό δημιούργημα τοΰ θεού, τό νερό, καί άπό τό Αγιο Πνεύμα, τήν θεία Χάρη, – ­έξ ύδατος καί Πνεύματος – καί γίνεται νέος άνθρωπος.

– Δηλαδή, Γέροντα, ό Θεός, όπως τότε πήρε τό χώμα

Το μήνυμα του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου

(Ευαγγέλιο Κυριακής 5 Νοε 2017, Λκ. 16,19-31)
Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ. Φωκίδος Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Αγαπητοί μου αδελφοί. Σήμερα ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει στο Ευαγγέλιό του μια παραβολή που είπε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προς τον λαό του Ισραήλ, όταν δίδασκε. Ποιά είναι αυτή η παραβολή και τι αναφέρει;

Μας λέγει ότι ήταν ένας πλούσιος και κοντά στο σπίτι του βρισκότανε

Σε πόλεμο

Και όταν νομίσεις ότι είσαι έτοιμος εκεί είναι που είσαι πιο ευάλωτος και σίγουρα πιο ελκυστικός στόχος για τον πειρασμό.
Θα έλθει, την ώρα που αρχίζεις να απομακρύνεσαι από την αμαρτία....
Όσο σε έχει κοντά του δεν ασχολείται...κάνεις

Αφέσου στα χέρια Του...

Ο Θεός δεν τιμωρεί....νουθετεί και συγχωρεί.
Ο Θεός δεν εκδικείται μα δείχνει μακροθυμία, καλοσύνη και υπομονή μαζί μας.
Πολλές φορές είναι αδύνατο να συλλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Θεία Χάρις. Για να είμαι ειλικρινής δεν θα καταλάβουμε ποτέ πως λειτουργεί παρά μόνον όταν βρεθούμε στην "αγκαλιά" του Θεού.
Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε έναν "κακό" άνθρωπο να τα έχει όλα....να μην του λείπει τίποτα....μέχρι και μακροζωία του χαρίζει ο Κύριος. Και βλέπουμε από την άλλη "καλούς" ανθρώπους να "φεύγουν" γρήγορα ή να ταλαιπωρούνται. Και όλο αυτό στα μάτια μας φαντάζει ακατάλυπτο ίσως και άδικο.
Αναρωτηθήκαμε ποτέ ότι..

Δεν προλαβαίνω να προσευχηθώ

Στην καθημερινή ζωή τόσο των νέων όσο και της οικογένειας δεν υπάρχει χρόνος για προσευχή, η οποία δεν θα είναι ένα βιαστικό «Πάτερ ημών»  ή ένα αίτημα ή ένα στιγμιαίο «ευχαριστώ» στον Θεό, αλλά έκφραση καρδιάς που αγαπά και αφοσιώνεται. Οι βιοτικές μέριμνες, το γέμισμα του χρόνου μέσω της εικονικής πραγματικότητας, αλλά και η αίσθηση ότι η προσευχή είναι υπόθεση του ναού, κάνουν τους περισσότερους να μην προλαβαίνουν ή να μη θέλουν.

       Οι καιροί μας έχουν εξοβελίσει τη προσευχή από τις κύριες ανάγκες της ύπαρξης. Ταυτίζουν την  ζωή με το τώρα. Προτείνουν εναλλακτικές ευχαρίστησης. Προβάλλουν το «εγώ» ως κέντρο της ενασχόλησης και στην καλύτερη περίπτωση επιτρέπουν την προσευχή για λίγο και όταν μπροστά μας εκτυλίσσεται μια δοκιμασία.  Η ματιά μας δεν στρέφεται προς τον ουρανό και η καρδιά μας δεν έχει χώρο για τον Θεό. Ο νους μας αρπάζεται από την εκκοσμίκευση και ο Θεός μπαίνει στην γωνία.

      Η προσευχή όμως δεν έρχεται ως απάντηση

Γέροντας Παΐσιος – Η δύναμη του καλού λογισμού

– Γέροντα,  στην  Παλαιά  Διαθήκη,  στο  Δ’  βιβλίο  των  Μακκαβαίων,  αναφέρεται:  Ό ευσεβής λογισμός δεν είναι έκριζωτής των παθών, άλλα ανταγωνιστής. Τί σημαίνει;

– Κοίταξε νά δής: Τά πάθη είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, αλλά ό ευσεβής, ό καλός, λογισμός μας βοηθάει  νά  μην  ύποδουλωνώμαστε  σ’  αυτά.  Όταν  ό  άνθρωπος  φέρνη  όλο  καλούς  λογισμούς  και σταθεροποίηση μιά καλή κατάσταση, τά πάθη παύουν νά ενεργούν, οπότε είναι σάν νά μήν υπάρχουν. Δηλαδή ό ευσεβής λογισμός  δεν ξερριζώνει τά πάθη,  αλλά τά πολεμάει και  μπορεί  νά τά καταβάλη. Νομίζω, ό συγγραφεύς περιγράφει τί μπόρεσαν νά υποφέρουν οί Άγιοι Επτά Παίδες, ή μητέρα τους Άγια Σολομονή και ό διδάσκαλος τους  Άγιος Έλεάζαρος,  έχοντας  ευσεβείς  λογισμούς,  γιά  νά..

Ευχαριστώ Κύριε

Μια άλλη πλευρά της πιο κάτω ανάρτησης του φίλου oceanborn.
Είμαστε έτσι πλασμένοι, ίσως και γαλουχημένοι, να Τον θυμόμαστε (περισσότερο) στα δύσκολα της ζωής μας.
Κακά τα ψέματα, στη δύσκολη στιγμή μας, πάντα θα θυμηθούμε να πούμε “Κύριε Ελέησον”.
Θα αναζητήσουμε, ως αδύναμα πλάσματα που είμαστε, την βοήθεια Του. Εκεί που Τον ξεχνάμε, είναι συνήθως στα εύκολα και στα ευχάριστα.Εκεί συνήθως ξεχνάμε το “Ευχαριστώ Κύριε” λες και το ευχάριστο που ζούμε τη συγκεκριμένη στιγμή/στιγμές είναι δεδομένο και το απόλυτα φυσιολογικό.
Δεν θα πρέπει όμως να..

Απελπισία;

Δεν είναι λίγες οι φορές που λυγίζουμε.

Είτε από το φορτίο της καθημερινότητας, είτε από προσωπικές αποτυχίες, είτε λόγω υγείας ή απώλειας αγαπημένου προσώπου.

Το να στεναχωρηθούμε είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο, το να απελπιστούμε όμως αποτελεί πειρασμική παρέμβαση. Η απελπισία είναι ένα από τα όπλα του πονηρού, να μας απομακρύνει από τον Θεό. Όταν όλα μας πάνε στραβά, και απελπιστούμε, είναι σαν να αποδεχτήκαμε πως ούτε ο ίδιος ο Κύριος δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Ότι ούτε Αυτός δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα μας. Ότι ούτε Αυτός δεν μας ακούει.

Δεν αναλογισθήκαμε ποτέ όμως...

Θαύμα του εν ζωή Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας!

Στην πρωινή πτήση της TUS-AIR από Κύπρο στο Ισραήλ, τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017 λιποθήμησε ο Κυπριος πιλότος (κυβερνήτης), κάποιος Παναγιώτης.
Δέκα λεπτά πριν την προσγείωση στο Ισραήλ έπαθαν πρόβλημα οι μηχανές, ο πιλότος λιποθύμησε κι ένιωσε δυο ζεστά χέρια να του παίρνουν το τιμόνι και να προσγειώνουν το αεροσκάφος πίσω στη Λάρνακα.
Είκοσι δύο Εβραίοι επιβάτες πανικοβλήθηκαν και φώναζαν “θα πεθάνουμε, θα πεθάνουμε”, εκτός ενός Ορθόδοξου Αρχιμανδρίτη από τη Ναζαρέτ π.Ανδρέα ο οποίος έκανε ακλόνητος κομποσχοίνι λέγοντας την ευχή.
Τελειώνει αισίως η πτήση και ο πιλότος φιλά...

Δυο λόγια

Έχουμε μάτια μα δεν βλέπουμε.
Έχουμε αυτιά, μα δεν ακούμε.
Εκείνος όμως, είναι εκεί και κρούει!
Κάποτε έρχεται η Ευλογημένη ώρα, που ανακαλύπτεις ότι Υπάρχει. Και είναι Ζωή. Η μόνη Ζωή. Δίπλα Του!
Και τότε είναι που γεμίζεις Φως, Πίστη, Αγάπη, Δύναμη, Ελπίδα, Υπομονή.
Ποτέ δεν είναι αργά.

Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καλούμενη και Ξενοφωντινή Σκήτη, ιδρύθηκε το 1766 από τον ιερομόναχο Σιλβέστρο και τους γέροντες Εφραίμ και Αγάπιο. Η βιβλιοθήκη της Σκήτης περιέχει 150 έντυπα βιβλία και 360 χειρόγραφους κώδικες. Μεταξύ των κειμηλίων είναι άμφια, σταυροί, εικόνες και λείψανα αγίων μεταξύ των οποίων του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Μοδέστου. Το Κυριακό της Σκήτης Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, κτίσθηκε το 1766. Ο κυρίως ναός είναι τοιχογραφημένος το 1766 από τους Ηπειρώτες ζωγράφους Κωνσταντίνο και Αθανάσιο. Διαθέτει 100 περίπου εικόνες από τις οποίες ξεχωρίζουν η Παναγία η Γλυκοφιλούσα και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Σκήτη αποτελείται από 26 καλύβες, από τις οποίες κατοικούνται οι πέντε. Οι δέκα περίπου γέροντες της Σκήτης ασχολούνται με την κηπουρική, μελισσοκομία, και θυμίαμα. (Πηγή: http://www.mountathosinfos.gr/pages/skites/11.gr.html)

Από το ταξίδι / προσκύνημά μας, στην Σκήτη Ευαγγελισμού της Θεοτόκου:
(by oceanborn) 

Η αλήθεια είναι ότι με το που μπαίνεις στο Άγιο Όρος σε πιάνει "κάτι".
Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα, κάτι ανάμεικτο μεταξύ δέους, ευλαβικότητας, ασφάλειας, γαλήνης, λες και ο υλικός διακόπτης κατεβαίνει αυτόματα. Ο,τι καθημερινό σε απασχολούσε, σταματά με το που αφήνεις πίσω σου την Ουρανούπολη.
Έτσι τουλάχιστον το βίωσα για δεύτερη φορά εγώ, για πολλοστή ο "εμπειρότερος" από εμάς, αλλά και ο καινούργιος προσκυνητής της παρέας μας.

Μιάμιση ώρα λοιπόν περίπου από την Ουρανούπολη με το φέρρυ...κατεβήκαμε στον αρσανά της Ι.Μ. Ξενοφώντος. Και κατεβήκαμε "λερωμένοι", "άρρωστοι" και "κουρασμένοι".

Εκεί μας περίμενε ο μοναχός Πορφύριος. Μια ευγενική νεανική μορφή, που ωστόσο ακτινοβολούσε την μοναχική ιδιότητα.

Δεν αργήσαμε λοιπόν, να

Πρωϊνή Προσευχή

 Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἀμήν.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (ἐκ γ´).
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα… Καὶ νῦν…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου. Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου. Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν. Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.

Ἐξεγερθέντες τοῦ ὕπνου, προσπίπτομέν σοι, Ἀγαθέ, καὶ τῶν Ἀγγέλων τὸν ὕμνον βοῶμέν σοι, Δυνατέ· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός· διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Σκέψου το

Δώσε μου μια δεύτερη ευκαιρία.....
Φανερώσου μια φορά......κάπως....
Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί που είναι.....είναι τόσο ζωντανή η πίστη μας όσο μας λέν;;;

Υπάρχουν πάμπολλα χωρία που απαντούν (θεολογικώς), όμως η απάντηση βρίσκεται μέσα μας κυριολεκτικά. Δεν χρειάζεται να δούμε κάποιο θαύμα....κάτι περίεργο...κάτι έξω από τα καθημερινά μας, την βαρετή ρουτίνα μας. Από την στιγμή που θα ανοίξουμε τα μάτια μας ξεκινάει ο καθημερινός αγώνας. Στην συντριπτική του πλειοψηφία ΧΑΜΕΝΟΣ. Πόσες μέρες στην ζωή μας έχουμε χάσει...ίσως όλες..ακόμη και αυτές που νομίζουμε ότι είμαστε κοντά στο Κύριο. Και είναι χαμένες γιατί..

Μικρό Απόδειπνο

Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.

Δόξα Σοι, ο Θεός ημών, δόξα Σοι.

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Το Τρισάγιον

Αγιος ο Θεός, Αγιος Ισχυρός, Αγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (Τρις).

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε..

Προσευχή στον Κύριον ημών Ιησού Χριστό

(Αγίου Συμεών του Θαυμαστορείτου)
Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, αθάνατε Λόγε του Θεού, ο δημιουργός και κυβερνήτης όλων των φυσικών πραγμάτων της Κτίσεως, ο προ αιώνων γεννηθείς από τον Πατέρα Υιός μονογενής, και ο ίδιος προελθών αφράστως από τα σπλάχνα της αγίας Παρθένου, λαβαίνοντας σάρκα δίχως ν’ αλλοιωθείς ή να συμφυρθείς, όπως εσύ μόνο γνωρίζεις, για να λυτρώσεις απ’ την τυραννία του εχθρού τους ανθρώπους που εσύ έπλασες· εσύ, που δίχως να χωριστείς από το Πατέρα, συναναστράφηκες μ’ εμάς τους αχρείους δούλους σου εσύ, που είσαι το φως της απάθειας και διώχνεις το σκοτάδι της αμάθειας· η λαμπρότητα των νηφάλιων ψυχών και η παγκόσμια χαρά όλων των..

Ὑπεραγία Θεοτόκε

Ὑπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού δοξάστηκες ἀπό τόν Υἱό σου καί Θεό μας μέ τό νά κυοφορηθεῖ ἀπό ἐσένα, ὥστε νά γίνεις «χώρα τοῦ ἀχωρήτου», δέξου καί τή δική μου προσευχή, τήν ἁπλή καί ταπεινή.
Δέξου τή δοξολογία μου ὡς τιμιώτερη ἀπό τά Χερουβείμ καί ἐνδοξότερη ἀσύγκριτα ἀπό τά Σεραφείμ, ὡς ἀνώτερη ἀπό τούς ἀγγέλους καί ἀρχαγγέλους, ὡς Βασίλισσα τοῦ Οὐρανοῦ καί Δέσποινα – Κυρία τοῦ κόσμου, ὡς ἡ μόνη Θεο-τόκος καί Μητέρα τοῦ Φωτός.
Δέξου τήν εὐχαριστία μου γιά τή στοργική ἀθόρυβη παρουσία σου στή ζωή μου, γιά τίς μεσιτεῖες σου στόν Κύριο, ὥστε μέσω τῶν Μητρικῶν σου παρακλήσεων νά ἀξιωθῶ τοῦ ἐλέους Του «ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι».
Δέξου καί τή δέησή μου ὡς ἀναξίου καί ἁμαρτωλοῦ πού ζητᾶ συμπαράσταση καί συμπόρευση. Ξέρεις ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἔρχεται, ἐάν ταπεινώσω τόν ἑαυτό μου. Κι ἡ ταπείνωση γεννᾶται ἀπό τή συντριβή τῆς καρδιᾶς, ἀλλά καί τήν ἐμπειρία τῆς ἀγάπης τοῦ μεγάλου Θεοῦ μου. Μάθε μου τήν ταπείνωση, ἐσύ πού εἶσαι ἡ ἐνσάρκωσή της. Μάθε μου τή Θεϊκή ἀγάπη, ἐσύ πού τή γεύτηκες πάνω ἀπ’ ὅλους πιό πολύ.
Ἀκόμα, σέ παρακαλῶ «Ἁγνή Παρθένε Μαριάμ, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά», χάρισέ μου τήν πίστη πού ὑπομένει, τήν ὑπομονή πού ἐλπίζει, τήν ἐλπίδα πού χαροποιεῖ καί τή χαρά πού γίνεται ἐμπειρία παρουσίας Χριστοῦ. Μά πάνω ἀπ’ ὅλα κάνε με νά ἀγαπῶ ὅλο τόν κόσμο, ἀφήνοντας τόν ἑαυτό μου στά χέρια σου καί νικώντας τή φιλαυτία, τή ρίζα ὅλων τῶν παθῶν.
Γίνε τό Φῶς τῆς ζωῆς μου, ἡ ζωή τῆς καρδιᾶς μου, ἡ καρδιά τῆς χαρᾶς μου. Εἰς αἰώνας!

Σὲ μεγαλύνομεν

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς
μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον,
τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον
καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν.
Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ
καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ
τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,
τὴν ὄντως Θεοτόκον,
Σὲ μεγαλύνομεν.

Το Σύμβολο της Πίστεως

Πιστεύω εἰς ἕναν Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν οὐρανού καί γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καί ἀοράτων.
Καί εἰς ἕναν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων.
Φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὖ τά πάντα ἐγένετο.
Τόν δι' ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα.
Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου καί παθόντα καί ταφέντα.
Καί ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς.
Καί ἀνελθόντα εἰς τούς οὐρανούς καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.
Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὖ τῆς Βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό κύριον, τό ζωοποιόν, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον, τό σύν Πατρί καί Υἱῶ συμπροσκυνούμενον καί συνδοξαζόμενον, το λαλῆσαν διά τῶν Προφητῶν.
Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν.
Ὁμολογῶ ἕν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν
Καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.

† Φως και Ελπίδα

Καλημέρα!
Με τη βοήθειά Του και τη Χάρη Του, καλό και Ευλογημένο ξεκίνημα!
Σοι Κύριε


Οκτώβριος 2017