Είμαστε έτσι πλασμένοι, ίσως και γαλουχημένοι, να Τον θυμόμαστε (περισσότερο) στα δύσκολα της ζωής μας.
Κακά τα ψέματα, στη δύσκολη στιγμή μας, πάντα θα θυμηθούμε να πούμε “Κύριε Ελέησον”.
Θα αναζητήσουμε, ως αδύναμα πλάσματα που είμαστε, την βοήθεια Του. Εκεί που Τον ξεχνάμε, είναι συνήθως στα εύκολα και στα ευχάριστα.Εκεί συνήθως ξεχνάμε το “Ευχαριστώ Κύριε” λες και το ευχάριστο που ζούμε τη συγκεκριμένη στιγμή/στιγμές είναι δεδομένο και το απόλυτα φυσιολογικό.
Δεν θα πρέπει όμως να..
λησμονούμε, πως ακόμα και τα “ευχάριστα” που φέρνει στη ζωή μας ή αυτή η απλή η όχι δυσβάσταχτη καθημερινότητα μας, είναι και αυτά μια μορφή δοκιμασίας.
Και εκεί θα δοκιμαστεί η αχαριστία μας, η φιλαρέσκεια μας, το αμάρτημα της υπερηφάνειας.
"Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σκεπάζει ἀπὸ τὸ φοβερὸ ἁμάρτημα τῆς ὑπερηφανείας καὶ τὶς ὀλέθριες συνέπειές του. Νὰ μᾶς φωτίζει ὥστε νὰ βλέπουμε τὴν ἀδυναμία καὶ μηδαμινότητά μας καὶ νὰ ἀναγνωρίζουμε εὐγνωμόνως ὅτι κάθε ἀγαθό, προσὸν καὶ ἀρετὴ ποὺ ἔχουμε, εἶναι ὅλα δῶρα τῆς ἀγάπης Του. Τότε θὰ μᾶς πλουτίζει μὲ ἀκόμη μεγαλύτερες εὐλογίες"
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΥΡΙΕ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου